Lars Svensson podaje, że jest ich jedenaście gatunków, wszystkie prócz osobliwego krętogłowa, wyspecjalizowane we wspinaniu się i wykuwaniu dziupli w pionowych pniach drzew.
W naszych borach najczęściej spotkać można dzięcioła dużego. Jest najbardziej wszechstronnym dzięciołem ze względu na pokarm. Zimą głównie żywi się nasionami wydłubywanymi z szyszek. Ponieważ niesienie sosnowej szyszki nie jest dla niego łatwym zadaniem, szybko znajduje miejsce, w którym będzie mógł ją unieruchomić i dobrać się do nasion. Miejsce takie nazywane jest kuźnią i najczęściej jest nią pęknięcie w korze lub rozwidlenie gałęzi.
Dzięciołem zdecydowanie większym od dzięcioła dużego, którego również można spotkać w naszych lasach jest dzięcioł czarny. Dziuple po dzięciole czarnym zajmują inne gatunki ptaków (również sowy) jest on więc cennym gatunkiem.
Zbieraniem mrówek na ziemi zajmuje się dzięcioł zielony. Ma do tego specjalnie przystosowany język, który może wysunąć 10 cm poza dziób. Język ten jest również pokryty lepką wydzieliną, która pomaga mu wydobywać mrówki z otworów.
Najmniejszym naszym dzięciołem jest dzięciołek. Ulubionym jego gatunkiem drzew są wierzby. Dzięciołek ma ok. 15 cm długości, a otwór jego dziupli ma zaledwie 3x3,5 cm.
Na terenach półotwartych gniazduje krętogłów. Jest to dzięcioł, który nie wykuwa dziupli. Zajmuje dziuple innych ptaków lub skrzynki lęgowe.
Wszystkie dzięcioły mają mocne stopy z ruchomymi palcami, sztywne sterówki, którymi podtrzymują się na pniach drzew, mocny dziób i odporną na wstrząsy czaszkę.
